عجم میر فرزند میزرا محمدخان معروف میرزا «میرتمُر» از بزرگان تیره میر طایفه دیرکون (دریکوند) می­باشند که در بالاگریوه و لرستان بزرگان این طایفه به سخن دانی معروفند. استاد عجم میر در سال 1298 ه. ش در سیمره (دره شهر امروزی) دیده به دنیا بینا کرد و جز افرادی بود که سالها طعم تبعید و دوری از زیستگاه مادری را چشید وسالها در نتیجه­ی سیاست­های رضاخانی در کویرهای خراسان دل نگران لرستان بود و در سرمای آنجا بینایی اش را از دست داد . سال 1320 با سایر اقوام تبعیدی از بجنورد به دره شهر آمد پس از سالها زندگی مشقت بار در سال 1348 دنیا را بدرود گفت و در قبرستان مارزلیخای دره شهر به خاک سپرده شد . ایشان به فارسی  و لری بالاگریوه ای شعر گفته است. او در شعر لری و فارسی طبیعی مقتدر و قدرت تفكری وسیع داشت. او را به سه دلیل محكم و تامل‌برانگیز، باید رودكی سمیره نامید: نخست آنكه هر دو شاعر در میانة راه زندگی بینایی خود را از دست داده‌اند و دیگر این كه وی هم‌چون رودكی اولین كسی است كه در حوزة جغرافیایی خودش شعر فارسی سروده است، هم‌چنین هر دو شاعر به سبك خراسانی شعر گفته‌اند. از آثار وی می‌توان به برنامه، و دیوان او شامل قصاید، دوبیتی‌ها، تك‌بیتی‌ها و قطعات، اشاره كرد.

دیوان این شاعر بزرگ لُر تحت عنوان "دیوان استاد عجم میر(رودکی سیمره)"توسط احمد زینی وند در ۱۴۴ صفحه گرد آوری شده و توشط انتشارات پرهیب منتشر شده است.پاره‌ای از عنوان‌های فصل‌های كتاب عبارت‌اند از: زندگی و آثار شاعر؛ گل حسین؛ دو زن؛ در وصف شربتی؛ بهاریه؛ سنگ قبر؛ و متن اشعار احمد زینی‌وند."