اؤر و بارو هان وِه يادت كمرهسئ
او سوارو هان وِه يادت كمرهسئ
يادِتَہ كمره سئ
دالكہ بئ مالگَہ مَنم كمرهسئ
ها وه كُم ڸا قؤرِ كَنَہم كمرهسئ
ڸاي ڸاي مئكنہ وات اي كياؤ پوش
تو هَني هئسي وِه فكر «كؤش» و «پؤپوش»
كئ گُتہ وِت يَہ ديہ داغ آخريتہ
كمرهسئ بَہد مِہ آخر شريتہ
مَنمہ بئ چار و چَدر چي دالِ پيرئ
هام دِه ڸـئز چي دَس بَسہ اسيرئ
دالكہ اَر هم غريو مير بيم دِه تئرو [تهران]
كئ ميا ڸَش بياره وِه ڸرسو
دالكہ شئوسہ شار تاتہ زونكم
يَہ سِہ ساليہ ديہ كياؤ نئ آسمونكم
يَہ سِہ سالہ چي يتيمو نا اْمئدم
وِه سَر سئمره سايہ بلگ بئدم
هِہ مني هئسم اِما آؤ ها بِرم جاش
يَہ مِہ ديہ نئسم خئالم مَنَہ سر جاش
يَہ سہ سالہ مرده ها گَردم وَر اي دِئ [دِه]
كمرهسئ ها مِني كئ مئزني گال
يَہ سہ سالہ مُرده ها گَردِم وَر اي مال
كمرهسئ زال اُما سئمره نہ بُرد
تْو سلومت كُر خويئ داشتي، وَه هم مُرد
قِلاسئ رِمِسِہ جَرئ دو كرخہ
كُر خويئ داشتي اُفتا دِه چرخہ
كمره سئ يَہ حْكم آسمونہ
كُر خو بميره كُر گَن بمونہ
مِہ بمونم چي «اوستا»ئ[2] بميره
اَر چِني با هيچ زنئ ديہ بَر نئيره
اَر خدا مئحاس كِہ بختت بكنہ رُشت
«مہرداد»ن[3] مئنئا «يوسف»[4] مئكُشت
كُرِ خو، حئفہ غريو مير با برارو
ائ برارئ ! ائ غريو گور ! ائ غريو مير
ائ دِه خوم ديري، ده خوم ديري، ده خوم دير
پینویس (فارسي):
[1] كمرهسئ: (=سیاه کمر) نام کوهی مشرف بر شهر خرمآباد
[2] و [3] : منظور شادوران مهرداد اوستا، ديگر شاعر لر (بروجردی) است که این شعر در سوگ ایشان سروده شده است.
[4] : مقصود شخص شاعر (استاد یوسفعلی میرشکاک) است
موضوعات مرتبط: شعر و ادبیات لُری
