رضا ساکی/پایگاه خبری گُلوَنی: نه فقط برخی مسئولین بلکه برخی هنرمندان هم گاه فرق رسانه‌ها را متوجه نمی‌شوند و یادشان می‌رود هر اتفاقی را نباید همه جا گفت و هر حرفی را همه جا نباید زد و هر واژه و جمله را می‌تواند چند نوع گفت و بفرما و بشین و بتمرگ با هم فرق دارد. استاد جلیلوند در برنامه خوشاشیراز آخرین کسی است که بر خلاف اصول فن بیان در علم بدیع عمل کرده است و گروهی را رنجانده است.

داستان از این قرار است که استاد جلیلوند، دوبلور معروف، در برنامه خوشا شیراز می‌گوید: وقتی کودک بودم اگر اتوبوس بین اصفهان تا شیراز خراب می‌شد لرهای بختیاری و ممسنی برای غارت می‌آمدند. احسان کرمی مجری می‌گوید: به لرها برنخوره. استاد جلیلوند می‌گوید: قدیم را می‌گویم که هرج‌ومرج بود البته منظورم بویراحمدی‌هاست. مجری تکرار می‌کند: به لرهای بویراحمد برنخوره و…

ماجرایی که استاد جلیلوند نقل می‌کند درباره ناامنی است نه لر. در آن روزگار در همان شیراز هم امنیت کامل برقرار نبوده است و از گیلان و تهران و خراسان و تنگستان و آذربایجان تا زاهدان وضع کمابیش همین بوده است و اسناد و روایات متعدد درباره راهزنی وجود دارد که اغلبش هم از سر گرسنگی و ناچاری بوده است نه از سر فقر فرهنگی. حالا فقط کافی بود ایشان از همان ناامنی، بدون ذکر نام قوم لر سخن می‌گفت و این طور لرهای بختیاری و ممسنی و بویراحمدی را نمی‌رنجاند.
واقعا گاهی تعجب می‌کنم که چطور برخی از بزرگان متوجه نوع بیان‌شان در رسانه فراگیر تلویزیون نیستند و واقعا تعجب می‌کنم که چطور برخی اصرار دارند بگویند شخصیت بزرگی مانند استاد چنگیز جلیلوند به ما توهین کرده است.

پایان پیام