شهرستان اسدآباد با ۱۰۴٬۵۶۶ نفریکی از شهرستان‌های استان همدان ایران است که در مجاورت استان کرمانشاه قرار دارد. شهر اسدآباد مرکز این شهرستان است.

تعدادي از ايل ترك زبان افشار در زمان سلجوقيان به اين منطقه كوچ كردندو سپس نادر شاه افشار گروه ديگري از افشار ها را به اين منطقه وارد كرد به همين علت به اسدآباد افشار نيز معروف است

پيشینه تاريخي :

اسدآباد شهري است كه به فرمان سعدوقاص تقريبا در محل امروزي شهر بنام سعدآباد بنا شد كه همين اسدآباد كنوني مي باشد.

اسدآباد زادگاه سید جمال‌الدین اسدآبادی است.

دشت افشار در اسدآباد از لحاظ کشاورزی بسیار حاصلخیز می‌باشد و انواع محصولات کشاورزی و صیفی جات در آن کشت می‌شود و می‌توان این منطقه را خود کفا دانست.

دشت افشار اسدآباد محل زندگی پرنده‌ای کمیاب به نام میش مرغ يا دقداق است



اسدآباد، شهری است با جمعیت حدوداً یکصد هزار نفر، در غرب استان همدان. شاید اسدآباد به لحاظ ترکیب جمعیتی در ایران کم نظیر، و حتی بی نظیر باشد. در محدوده این شهرستان روستاهای همجواری هستند که متعلق به دو گروه زبانی متفاوت می باشند. هر چند ساکنان اصلی شهر اسدآباد زبان تکلم خود را فارسی می دانند اما با کمی تامل، می توان زبان مردم این شهر را هم خانواده زبان ساکنین شهرستانهای لر نشین مجاور، یعنی ملایر، نهاوند و به خصوص تویسرکان دانست. بعد از انقلاب اسلامی، مهاجرت ترکها و کردهای روستاهای مجاور به این شهر سرعت بیشتری گرفته، عموماً اهالی هر روستا در یکی از محله‌های حاشیه شهر و اتفاقاً در منتهی الیه مسیر مواصلاتی آن روستا به شهر ساکن شده اند. برای مثال اهالی روستای خاکریز در محدوده «چهارراه خاکریز»، اهالی روستای شیرزلی، در ابتدای جاده منتهی به این روستا، واقع در بلوار کشاورز، و به همین ترتیب اهالی روستاهای ترخین آباد، ملحمدره و بیاج در خیابان رفسنجانی، و اهالی روستاهای خنداب و قاسم آباد در محله پشت بیمارستان ساکن شده اند.

قدمت قدیمی ترین شهرک اسدآباد، به بیشتر از دو دهه نمی رسد. در سالهای گذشته و به تناسب رشد جمعیت این شهر، چند شهرک در اطراف آن ساخته شده است. شهرک شهید قندی بزرگترین و قدیمی ترین آنهاست. شهرک های فرهنگیان، شهرداری، سید احمد و شهید خزائی، به ترتیب اهمیت و جمعیت، شهرک های دیگر اسدآباد هستند.

بافت اصلی شهر شامل چند محله است. محله میدان، در گاراژ، قلعهٔ بالا، سیدان، سر ویر و سیامکی بعضی از این محله هاست. هنوز آثار خانه‌های قدیمی و کوچه باغها در بعضی از آنها باقی و پیداست.

تراکم جمعیتی شهرستان اسدآباد، به نظر بالاتر از متوسط کشور است. روستاهای نسبتاً زیادی در اطراف این شهر پراکنده اند. اهالی این روستاها عمدتاً به زبان های ترکی ,کردی و چند آبادی هم به زبان های لری و لکی صحبت می کنند. جنت آباد، بادخوره، مزرعه بید، دهبزان، خاکریز، چنار عباس خان، ملحمدره، بیاج، هودرج و ترخین آباد ، آجین، بوجین،سیراوند بهراز روستاهای ترک؛ آبادی های موسی آباد، قاسم آباد لک لک، چشمه علی (چهچه قلی)، شمس آباد و کَمک روستاهای کرد؛ شهراب "چنار شیخ، حسین آباد و ویرایی (شیرزلی)، لرنشین؛ و وندرآباد و خنداب لک هستند.

جاذبه‌های توریستی اسدآباد، 6 مورد را ذکر کرده است؛ اینها عبارتند از: کتیبه آغاجان بلاغی، حمام گلستان، بنای یادبود سیدجمال الدین اسدآبادی، مسجد سلطانی (مسجد جامع)، آب انبار شاه عباس و تالاب پیر سلیمان (فکر می کنم در اسدآباد، پیرسلمان گفته می شود). با وجود سالها زندگی در این شهر، بار اول بود که نام حمام گلستان را می شنوم. درباره حمام گلستان می خوانیم: این حمام در محله «در کاروانسرا» واقع شده است . زمان ورود به حمام با فضایی 6 ضلعی که سقفی گنبدی شکل دارد مواجه می شوید. قبل از حمام رخت کنی هشت ضلعی وجود دارد که به آن «سربینه» می گویند. در این حمام حوضچه‌هایی با آب سرد و گرم وجود داشته است. در بنای این حمام آجر، گچ و مرمر به کار رفته است. به احتمال زیاد ساخت این حمام به دوره صفویه بر می گردد.

 روستاآجین- خاکریز- چنار سفلی و علیا- سیراوند -جنت آباد مزرعه بید- بادخوره -شهراب-طویلان- کمک-موسی آباد-گذر کجین - کلنگ تپه(حسام آباد)بوجین-اشترجین- هودرج احمدآباد-ملهمدر- ترخین آباد- بیاج -وندرآباد-ده بزان - كوانج.

متذکر می شوم که اخیرن شهرستان اسدآباد به دو بخش مرکزی و بخش پیرسلمان - به مرکزیت شهر آجین - تقسیم شده است

منبع:

http://sms-pic-new.blogfa.com/tag/%D8%B4%D9%87%D8%B1-%D8%A7%D8%AC%DB%8C%D9%86